I’m a model and I’m looking fat

“Zin om mee te lopen in de eindejaarsshow van de Gentse modeacademie?”

Què? Moi? Die kleine met dat korte haar en beginnend buikjescomplex tussen zo’n horde langharige en -benige modellen?Sure thing”, riep ik, met een evidentie waar ik zelf nog een paar dagen van moest bekomen.

En zo liep ik in de zomer van 2003 dus plots over de catwalk. In een cool blauw pak. Met stoere blik en ingetrokken buik, terwijl ik het staren negeerde en mijn bloed de Vitalic-beats vlotjes absorbeerde.

Zotjes? Sure thing. Tot jurylid Veerle Windels mijn ontwerper vroeg om haar collectie te verantwoorden. “Kijk, alles draait om vrouwen en hun complexen. De outfits symboliseren enerzijds vrouwelijkheid en anderzijds die eeuwige onzekerheid – over hangborsten, een dikke poep, noem maar op.”

Lap. Slap in the face. Ik stond dus lekker stoer te doen in een dikkebuikenpak. Op mijn lijf geschreven én genaaid. Toeval? Of een geval van goeie casting? Geen idee, maar ik werd die dag wel dikke vriendjes met het hangborsten- en blubberbillenmeisje. Samen hebben we onze complexen weggelachen. Want gaan lopen? Moi? Fat chance.